سیاه سرفه یک بیماری عفونی شدید تنفسی تهدیدکننده زندگی است که توسط باکتری گرم منفی بوردتلا پرتوسیس ایجادشده و به دو نوع تیپیک و آتیپیک دسته بندی می شود. با وجود پوشش نسبتاً بالای واکسن، این بیماری در سال های اخیر به صورت دوره ای بازپدید شده است. در سیاه سرفه تیپیک، بیمار برونشیولیت طول کشیده به همراه لنفوسیتوز یا دم صدادار بعد از سرفه(Whoop) دارد. فرم آتیپیک معمولاً در شیرخواران کوچک رخ می دهد که ممکن است بدون Whoop باشد و در این بیماران به دنبال سرفه، استفراغ به وجود می آید. شدت بیماری می تواند از خفیف تا شدید باشد. تشخیص بالینی در این بیماران به سبب مواجهه با والدین و یا بالغینی که سیاه سرفه یا سرفه های مزمن دارند داده می-شود. دوره کمون این بیماری 10-7 روز با محدوده 21-3 روز بوده و به سه مرحله کاتارال، حمله و نقاهت تقسیم می شود. سیاه سرفه در هر بیماری که با شکایت غالب سرفه های حمله ای مراجعه می کند باید حدس زده شود به ویژه اگر بدون تب، بی حالی یا درد عضله، اگزانتم یا انانتم، گلودرد، گرفتگی و خشونت صدا، تاکی پنه، خس خس و رال باشد. شیرخواران زیر 3 ماه که مشکوک به سیاه سرفه هستند معمولاً به بیمارستان ارجاع داده می شوند. همچنین شیرخواران 6-3 ماهه با حمله شدید و سایر کودکان در صورت وجود عوارض قابل توجه باید به بیمارستان ارجاع داده شوند. برای درمان بیماری ماکرولیدها تجویز شده وآزیترومایسین برای نوزادان انتخابی است. بیمار تا 5 روز بعد از شروع درمان و در صورت عدم درمان، باید تا 21 روز باید ایزوله قطرات تنفسی شود. عوارض سیاه سرفه در شیرخواران کوچک تر شایع ترند بخصوص آپنه. هرچند واکسیناسیون3 دوز اول تا 6 ماهگی در اغلب کشورها رایج است ولی در مجموع برنامه دوزهای یادآور در کشورهای مختلف با توجه به انواع واکسن بدون سلول، تفاوت دارد.

روش های رایج شناسایی و تشخیص ویروس ها دارای محدودیت هایی است، برای مثال تکنیک های ایمنی شناختی که به منظور ردیابی پروتئین های ویروسی بکار می رود از حساسیت پایینی برخوردارند. روش هایی PCR نیز علی رغم حساسیت بالا، پر زحمت و پر هزینه هستند. از این رو، به منظور دستیابی به روش های تشخیصی سریع و مطمئن تلاش های زیادی در حال انجام است. زیرا روش هایی که بتواند سریع تر و دقیق تر ویروس ها و عفونت های ناشی از آنها را شناسایی نماید بسیار حایز اهمیت است ...

زمینه و هدف: سیاه سرفه یک بیماری تنفسی بسیار مسری است که می تواند باعث سرفه مزمن شود. این بیماری قادر است افراد را در تمامی سنین درگیر کند. علیرغم واکسینانسیون دوران کودکی، افراد بالغ یا اصلا نسبت به این بیماری مصونیت ندارند یا ایمنی آنها بسیار کم شده است. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی سیاه سرفه در بالغینی که سرفه طولانی مدت داشته اند انجام شد.روش بررسی: با طراحی یک مطالعه توصیفی- مقطعی، بالغینی که بیش از دو هفته سرفه داشته و بیماری که توجیه کننده سرفه باشد نداشتند، وارد مطالعه شدند. تشخیص بر اساس جواب نمونه سواب ته حلق که سریعا به محیط کشت Bordet-Gengou منتقل می شد، بود. نتایج توسط SPSS با آزمون های t و مجذور کای مورد بررسی آماری قرار گرفتند.یافته ها: تعداد 123 بیمار [57 (46.3 درصد) مرد و 66 (53.7 درصد) زن] با میانگین سنی 41.4±17.7 سال و طول مدت سرفه 22.6±14.6 روز، وارد مطالعه شدند. نود و پنج نفر (77.2 درصد) سابقه واکسیناسیون داشتند. بیست و سه (18.7 درصد) بیمار [8 (6.5 درصد) زن و 15 (12.2 درصد) مرد] کشت نمونه ته حلق مثبت داشتند.نتیجه گیری: سیاه سرفه در 23 نفر (18.7 درصد) با کشت، به اثبات رسید. توصیه می شود پزشکان در برخورد با بالغین دچار سرفه های بیشتر از 2 هفته، سیاه سرفه را نیز مورد توجه قرار دهند و توجه به اینکه این گروه سنی منبع انتقال عفونت به نوزادان هستند، واکسیناسیون گسترده بالغین با واکسن بدون سلول مورد توجه برنامه ریزان سلامت جامعه قرار گیرد.

زمینه و هدف: نوسکاپین، یک آلکالوئید فتالید ایزوکینولینی با اثرات شناخته شده ضد سرفه می باشد. در سال های اخیر بعضی اثرات فارماکولوژیکی دیگر به همراه کاربردهای بالقوه جدید بالینی برای این دارو پیشنهاد شده است. از آنجا که هیچ اطلاعاتی درباره اثرات قلبی - عروقی نوسکاپین در دست نیست، مطالعه حاضر به منظور بررسی اثرات قلبی - عروقی این دارو انجام گرفت.روش کار: در یک مطالعه تجربی (Experimental)، تاثیر غلظت های بالارونده نوسکاپین بر تونوس عروقی در آئورت مجزای موش سفید صحرایی سالم و بر قدرت انقباض و تعداد ضربان قلب در دهلیز مجزای خوکچه هندی سالم در حمام بافت(Organ bath technique)  مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، در یک مطالعه مداخله ای (Interventional)، فشار خون سیستولیک موش های سفید صحرایی سالم پس از تزریق داخل صفاقی دوزهای مختلف نوسکاپین (0.5، 1، 2 و 3 میلی گرم بر کیلوگرم) با استفاده از کاف دمی  (Tail-cuff method)اندازه گیری شد. علاوه بر این، در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده، متقاطع، دو سو کور و کنترل شده با پلاسبو اثر دوزهای مرسوم ضد سرفه نوسکاپین (15 میلی گرم خوراکی، سه بار در روز) بر فشار خون و تعداد نبض 24 داوطلب سالم مورد ارزیابی قرار گرفت. برای مقایسه میانگین ها از آزمو ن های آماری Student's t-test و ANOVA استفاده گردید.یافته ها: 1) غلظت های بالای نوسکاپین، حلقه های دارای آندوتلیوم آئورت را متسع کرد. پاسخ متسع کنندگی آئورت به نوسکاپین در حضور یک مهار کننده آنزیم سیکلواکسیژناز (ایندومتاسین 5-10 مولار) و یا یک مهار کننده آنزیم نیتریک اکسید سنتاز 2×10-4 مولار) به طور معنی داری کاهش یافت. 2) قدرت انقباض دهلیز با غلظت های بالارونده نوسکاپین (به خصوص در غلظت های بالاتر) افزایش یافت، درحالی که تعداد ضربان خودبخودی با همین غلظت ها کاهش یافت. 3) فشار خون سیستولیک موش های سفید صحرایی سالم به دنبال تزریق داخل صفاقی دوزهای مختلف نوسکاپین تغییری نکرد. 4) دوز ضد سرفه نوسکاپین بر روی فشار خون و تعداد نبض داوطلبین سالم در وضعیت نشسته و خوابیده تاثیری نداشت.نتیجه گیری: غلظت های بالای نوسکاپین باعث وازودیلاتاسیون مستقیم آئورت مجزای موش صحرایی شد. حداقل بخشی از این اتساع وابسته به مسیر نیتریک اکساید و نیز مسیر سیکلواکسیژناز بود. همچنین، غلظت های بالای نوسکاپین اثرات اینوتروپیک مثبت و کرونوتروپیک منفی در دهلیز مجزای خوکچه هندی ایجاد کرد. علاوه بر این، نوسکاپین بر فشار خون حیوانات یا داوطلبین سالم تاثیری نداشت، اگرچه مطالعه اثر دارو بر فشار خون در شرایط پاتولوژیک مانند پرفشاری خون در مطالعات آتی ضروری به نظر می رسد.

بیمار آقای 42 ساله با شکایت تب و لرز و سرفه های پروداکتیو به اورژانس مراجعه کرده است. علائم بیمار از سه روز قبل شروع شده بود که همراه با بی اشتهایی و درد کمر نیز بود. با احتمال پنومونی اکتسابی از جامعه، تحت درمان امپریکال با سفتریاکسون و آزیترومایسین قرار گرفت. گرافی قفسه سینه تایید کننده ی پنومونی بود. بیمار تحت درمان آنتی بیوتیک قرار گرفت و با حال عمومی خوب از بیمارستان مرخص شد.

سرفه در کودکان یکی از علل شایع مراجعه به درمانگاه های پزشکی می باشد. با توجه به اینکه سرفه یک مکانیسم دفاعی است و به طور طبیعی هر کودک طی شبانه روز در وضعیت سلامت می تواند سرفه داشته باشد که معمولا این سرفه ها در طی روز و در شرایط آلودگی هوا و زندگی شهری افزایش می یابد (سرفه مورد انتظار)؛ بنابراین شرح حال سابقه قبلی سرفه، زمان تشدید و کیفیت آن در تشخیص سرفه پاتولوژیک بسیار کمک کننده است. سرفه مزمن در کودکان، به سرفه با مدت زمان بیش از سه هفته اطلاق می گردد. که به دو دسته سرفه مزمن اختصاصی و غیر اختصاصی تقسیم می شود. در نحوه برخورد باسرفه مزمن پس از رد تماس احتمالی با آلرژن ها توصیه به انجام عکس سینه می شود. که در صورت غیرطبیعی بودن عکس ریه یا وجود نکته غیرطبیعی در شرح حال یا معاینه بالینی با توجه به احتمال بیماری زمینه ای به عنوان سرفه مزمن اختصاصی ارزیابی می شود.در صورت پیدانشدن علت اختصاصی برای سرفه مزمن در کودکان در نظر گرفتن و پیگیری بیمار روشی انتخابی است و اطمینان دادن به والدین و عدم استفاده از دارو، نتیجه بخش است. درمان علامتی با داروهای ضد سرفه اثرات مشابه پلاسبو را دارد. لذا در کودکان معمولا توصیه نمی شوند. توجه به این علامت در کودک و شناخت کافی از جنبه های مختلف تشخیصی و درمانی و روش برخورد صحیح با آن مورد نیاز گروه های مختلف پزشکی می تواند باشد.

سابقه و هدف: سرفه های شدید، مزاحم و طولانی مدت در مبتلایان به سیاه سرفه سبب اختلال در فعالیت روزانه آنان و یا والدین مبتلایان می گردد. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی اثر ترامادول در تسکین سرفه و شدت بیماری در بیماران مبتلا به بیماری سیاه سرفه بود.مواد و روش ها: 60 نفر از افراد بالغ 15 تا 35 ساله با تشخیص بیماری سیاه سرفه بر اساس راهنمای تشخیصیWHO  و CDC مورد مطالعه قرار گرفتند. بر اساس شدت علائم بالینی، بیماران به دو دسته شدید و متوسط تقسیم شدند. بیماران در گروه مورد تحت درمان با آزیترومایسین و ستریزین و ترامادول قرار گرفته ولی گروه شاهد فقط آزیترومایسین و ستریزین دریافت داشته اند.یافته ها: در گروه مورد 43.33 درصد مرد و 56.66 درصد زن بودند، 53.33 درصد علائم شدید و 46.67 درصد علائم متوسط داشتند. در گروه شاهد 46.66 درصد مرد و 53.33 درصد زن بوده اند که 56.66 درصد علائم شدید و 45.34 درصد علائم متوسط داشتند. پس از یک هفته درمان در گروه مورد وضعیت سرفه در 23.33 درصد شدید و 20 درصد متوسط بود (p<0.05). اما در گروه شاهد، 43.33 درصد شدید و 33.33 درصد متوسط بود (p>0.05).استنتاج: کاهش سریع تر و مناسب تر در علائم بالینی بویژه سرفه، با داروی ترامادول با دوز مناسب می تواند سبب بهبود کیفیت زندگی بیماران فوق گردد.

از جمله مضامین و موضوعاتی که از دیرباز در ادبیات گسترده و پربار تعلیمی عرفانی توجه کافی و وافی بدان ابراز گردیده است، مضمون خاموشی و سخن به مقتضای حال گفتن است. اهمیت و جای گاه خاموشی در پهنه ادب فارسی از گذشته تا حال، به اندازه ای بوده است که زندگی و مرگ افراد بشر را تعیین کرده، سعادت و شقاوت ابدی را در پی داشته است. شاعر و ادیب پرآوازه سبک هندی (اصفهانی)، صائب تبریزی با تکیه بر افکار و اندیشه های عرفانی مولانا در باب خاموشی و انوع سه گانه آن (زبان خاموش و ضمیر گویا زبان و ضمیر خاموش ضمیر خاموش و زبان گویا) و با بهره گیری از عناصر خیال شعری از جمله تشبیه تمثیل (اسلوب معادله) و تلمیح در دیوان خود، که بحق اطلاق نام «خاموشی نامه» بر آن بجا و شایسته می نماید، توانسته است رسالت خود را به عنوان ادیب و معلمی که هم دم دارالامان خاموشی است، نسبت به مردم زمانه خویش و آیندگان، بخوبی و با استادی هر چه تمام تر ادا کرده باشد. نگارنده در این نوشتار به تفحص در این زمینه هم راه با ذکر شواهدی از شاعران دیگر پرداخته است.